درباره
استان قزوین
استان قزوین به علت داشتن بالاترین تعداد آثار باستانی، مقصدی پر اهمیت برای توریسم فرهنگی و علاوه بر آن مرکزی مناسب برای سفرهای بومگردی و طبیعتگردی می باشد. استان قزوین در بخش شمال غرب فلات ایران جای گرفته است و ویژگی های مناسب زیست بومی دارد که آن هم به سبب بلندی های زیادی مثل رشتهکوه البرز در بخش شمالی استان و گسترش آن در سمت های شمال شرقی و شمال غربی و کوهستان های پراکنده در نقاط دیگر این استان جذاب می باشد. این استان در آثار تاریخی ملی کشور رتبه اول را دارد.در سال ۱۳۷۶ استان قزوین به پایتختی شهر قزوین تشکیل شد. آخرین تقسیمات کشوری نمایان می کند که این استان از ۶ شهرستان،متشکل گردیده است. قزوین، تاکستان، بوئین زهرا، آبیک، البرز و آوج شهرستانهای این استان باستانی هستند.استان قزوین یکی از معادن پر اهمیت زراعی، صنعتی و بازرگانی در کشور ایران است. پسته، زغالاخته (درخت)، فندق، انگور و کشمش از ویژه ترین محصولات زراعی استان قزوین مباشدی . دامداری و پرورش طیور در استان قزوین به دو روش سنتی و صنعتی انجام می پذیرد.
وجه تسمیه قزوین
قزوین در قدیم الایام شهر کهن «آرساس» یا «آرساسیا» و در مستندات تاریخی یونان، شهر کهن «راژیا» خوانده می گردد. به باور مورخان تاریخی ایرانی و عرب، واژه قزوین از جمله «این کش وین» برداشته شده است. اشکانیان قزوین را با اسم بنیانگذار آن یعنی «اردپا» می دانستند. «کشوین» (یعنی مهدی که نباید از آن غافل شد) از دیگر اسم های قزوین در عهد ساسانیان بوده که در زمان اسلامی معرب شده و به قزوین تغییر شکل پیدا کرده است. «قسوین» (یعنی شهری که اهالیِ پر اسقامت و استوار دارد) از نامهای دیگر قزوین بود. آنچه که مشخص است قزوین معرب واژه «کشوین» می باشد.
پیشینه قزوین
دیار قزوین در عهد فرمانروایی مادها، در قرن 7 قبل از میلاد وجود داشته است. در آن عهد ناحیه کوهستانی جنوب و جنوب غربی قزوین بخشی از قلمرو مادها به شمار می رود که گروه ها و قبایل گوناگون من جمله دیالمه طبرستان به آن حمله کردند. با توجه به بررسی ها و اکتشافات به عمل آمده که در تپه سگزآباد در منطقه بویین زهرا صورت گرفته، اینگونه میتوان برداشت کرد که در هزارههای چهارم و پنجم پیش از میلاد انسانها در آن سکونت داشتند. شاپور مشهور به شاپورذوالاکتاف قزوین را برای پیشگیری از حملات ديالمه احداث کرد و در آن دژها و استحکاماتی ساخته و ارتش خویش را در آنجا استقرار داد. اندک امدک پايگاه نظامی شاپور گسترش يافت و مرکز اصلی شهر قزوين بپدیدار شد. قزوین به عنوان معبر اصلی و پر اهمیت طبرستان و دريای کاسپین دارای موقعیت ویژه ای بود. در سال ۱۹۲ ھجری قمری هارونالرشيد، خلیفه عباسی به قزوين آمد و شهر را گسترش داده و مسجد جامع را در آن بنا کرد. از اواخر قرن پنجم هجری تا عهد حمله هلاکوخان مغول به دژهای اسماعيليان، اتفاقات مربوط به نهضت اسماعيليان از جمله حسن صباح و جانشينانش در قزوین ایجاد شد و ميان سپاه حکومت مرکزی و اسماعيليان جنگهای طولانی به وجود آمد. در عهد پادشاهی صفویان و در زمان سلطنت شاه طهماسب، قزوین اعتبار فزونی يافت و آثار و ابنیه گوناگونی در آن احداث شد. در عهد قاجاریان که تهران به پايتختی انتخاب شد، قزوين به علت قرار داشتن در مسير جاده تهران به اروپا و روسيه، از ارزش مهمی برخوردار شد.
جغرافیا و اقلیم قزوین
استان قزوین با ارتفاعی معادل ۱,۳۰۴ متر از دریا در بخش شمال غرب ایران جای دارد. غلاه بر این، قزوین با وسعت حدود ۱۵٬۸۲۰ کیلومتر مربع، ۱ درصد از وسعت تمام کشور را از آن خودش کرده است. این استان از جانب شمال با استان گیلان، از جنوب با استان مرکزی، از شرق با استان البرز و از غرب با استان زنجان و همدان مجاور است. این استان از لحاظ طبیعی به دو قسمت اعظم کوهستانى و دشتى قسم میشود. ناحیه کوهستانى در شمال استان واقع شده و دهستانهاى الموت، رودبار و بخشی از کوهپایه اقبال و پشگلدره را در بر می گیرد. در همین منطقه بخشى از رشتهکوه البرز از بخش شمال غربى و از استان گیلان به طرف جنوب غربى در داخل استان قزوین کشیده شده است. سیالان و الموت از قلههاى مشهور کوهستانهاى بخش غربى البرز در این منطقه می باشند گسترده ترین پهنه اقلیمی استان در اقلیم نیمه خشک سرد جای دارد. اقلیمهای بسیار مرطوب، مرطوب، نیمه مرطوب فرا سرد و مدیترانهای سرد و معتدل در این منطقه قابل حس و لمس است. شهر معلم کلایه مرکز این بخش اقلیم نیمه مرطوب سرد دارد که با رفتن به سمت مناطق مرکزی الموت این شرایط اقلیمی متعادلتر میشود که در رازمیان آب و هوای نیمه مرطوب معتدلی حاکم است.مناطق کم ارتفاع اطراف سد سفیدرود و بخش طارم سفلی نیز دارای اقلیم نیمهخشک معتدل هستند. منطقه بویین زهرا و مناطق پیرامون آن در شرق و جنوب خشکترین منطقه استان هستند که اقلیم خشک دارند. در مناطق ارتفاعی آوج اقلیمهای مرطوب فراسرد و نیمه مرطوب فراسرد وجود دارد.
مردم قزوین
مردم استان قزوین با زبان های پارسی، تاتی و ترکی تکلم می کنند. استان قزوین دارای القابی من جمله «امالقرای زبان تاتی» است چون که اصلیترین استان تاتزبان ایران به شمار میآید. عموم مردم شهر قزوین به زبان پارسی با لهجه قزوینی تکلم میکنند. پس از پارسی، زبانهای ترکی آذربایجانی و تاتی هم در بین بومیان این شهر رونق دارد بعضی از اهالی این شهر به زبانهای دیگری مثل مراغی، کردی، لری و رمانلویی صحبت میکنند. تاتها در استان البرز، شهرستان تاکستان، شهرستان بوئین زهرا، شهر آبیک، منطقه فشگلدره، بخش الموت غربی و بخش الموت شرقی سکونت دارند
